© Soumaya Mahmoud 2004

 

وصلنى صوتها من التليفون فيه هلع شديد .... انتى فين يا دكتورة البنت دخلت المستشفى و بتنزف من بقها و مناخيرها ... انا دايخة عليكى بقالى خمستاشر يوم... انتى بتطفى موبايلك ليه...   لقيت نفسى باعتذر زى العيال و متلخفنة و محرجة اقول انى كنت ف اجازة و طافياه عشان ارتاح من نِفسى كام يوم....سامحينى معلهش .. ايه اللى حصل يا بهية  ..باقول لك البنت ف الدمرداش دلوقتى ف قسم النسا ...اعمل ايه قولى لى ....   طمنتها و حلفت ميت يمين انى حاتصرف فورا و مش حاقفل موبايلى تانى ابدا .... و اتلهيت على عينى ادور على حد يغيتنى انا و بهية و حنان بنتها اللى بتنزف و على وش ولادة....   و و انا ملهية على عينى من الخضة على العيلة اللى رجعت للدنيا و كبرت على ايديا السنين اللى فاتت دى كلها .... لقيتنى باسترجع شريط الذكريات ....   و بهية و حنان ...   و اول سنة بعد سنة الامتياز لما استلمت نيابة الاطفال غصب عن عينى لان ماكانش يجيلى ف الجامعة وظيفة الطب النفسى اللى كنت حاموت عليها ...و اول ما استلمت استلمت من ضمن الحالات حنان بنوتة لذيذة و بشوشة عندها حوالى عشر سنين و ومع حنان امها بهية اللى قاعدة بيها ف عنبر الاطفال ف الدور التانى ....   و بهية دى بقى حدوتة لوحدها ... هى من سنى بالظبط كان وقتها عندنا هى و انا تقريبا اربعة و عشرين سنة ... كنت نايب نونو لسه ف اول الطريق...و اول سنة نيابة سنة 1990 قلبى مفتوح للدنيا و بارمح ليل و نهار على شطوط الدنيا باتعلم و باذاكر و بافكر ف الماجستير و الدكتوراة و خطط الحياة و هى  كانت ارملة من سنتين تقريبا و معاها تلات عيال اكبرهم حنان الى كانت محجوزة عندنا مصابة بمرض من امراض الدم عبارة عن نقص ف صفايح الدم و منتظرين نلاقيلها طريقة لعمل جراحة شيل الطحال ف مستشفى التخصصى .... و من اول لحظة لفتت انتباهى ....   بهية....   اصلها مش ست عادية ابدا ... اربعة و عشرين سنة ...طويلة و جميلة و عفية و روحها حلوة.... تدخل العنبر تخلق شعلة نشاط ... تحس ان روح بتتحرك حواليك بهمة ميت راجل و ميت ملاك ف قلب بعض ... تغير لحنان بنتها و البنت سيدة الله يرحمها اليتيمة اللى كان ابوها موصيها عليها .... و تبص على المحاليل المتعلقة لكل العيال و تراقب مواعيد الدوا بتاعة العيال و تنبه الممرضات لمواعيد الدوا و تغلى اللبن لكل العيال و تبلغنى بكل المشاكل اللى بتحصل اول باول انا و زميلتى.... و لو حد ف عنبر جنبها مزنوق تيجى تقول لى ف الخباثة عشان احل المشكلة من غير ماحد يدرى .... و لو قاعدين نبطشية ف الاستقبال الاقيها طالبانى بالليل مبلغانى بخرايط المحاليل و مطمنانى على العيال ف العنبر و جيابالى كباية الشاى زى الفل بتبرق عملاها بنفسها و تيجى تسيهبالى و و هى بتسيبهالى لو حاجة جديدة خاصة بالعيال تبلغهانى.... و ابتسامتها من الودن دى للودن دى تشرح القلب الحزين....   باختصار بهية كانت ست اختراع ....   كانت ولا زالت حدوتة بتستشكل عليه اوى لما افكر فيها ... يا ترى لو كنت ف سنها و ف نفس ظروفها كنت حاقدر على كل الابتلاءات اللى مرت بيها دى من وفاة زوج .... لعيلة بين الموت و الحيا.... للفقر و قلة الحيلة و حاجات كتير اوى .....   بيتهيالى لا ....   المشكلة مش بس ف صبرها على الابتلاء ....   الاختراع الحقيقى ف  جمالها و حيويتها وعفويتها و روحها الحلوة المنعشة اللى تهل عليك تخللى النور يملا المكان ....   الاختراع ف الرضا اللى مخليها مشحونة قوة دافعة للحياة تخللى الواحد حاسس دايما قدامها انه مش فاهم ...   المهم...    خفت حنان و عملت العملية و بقت زى الفل .....و فضلنا بهية و انا على اتصال...    و استقلت انا من الاطفال و رحت احقق حلمى ف الطب النفسى و خلصت الدكتوراة و اتعينت ف جامعة المنوفية  و مفروض قربت اترقى استاذ مساعد ....   و نجحت حنان و خلصت المدرسة و بقت ف العشرينات و بهية بتكّبَر و تربى و تشتغل اشى خبيز عيش و اشى فطير مشلتت و اشى طلبات تتقضى هنا و هناك ...   و اتجوزت حنان و جات لى بهية باول مولودة لحنان و بقت جدة و هى تمانية و تلاتين سنة ... اصغر و الطف جدة ف التاريخ .... فرعة زى الفرسة الاصيلة بنفس الروح الحلوة و البشاشة و الطيبة و الرقة و العشم و الود و الشهامة ليها و لكل الغلابة اللى مالهمش حد  ..... و حمدت ربنا ان اول ولادة عدت حلو و البنت مستحملة و المرض ما ردش عليها...   لكن ...   قدر الله و ماشاء فعل ... انخفضت صفايح الدم تانى فجأة و حنان على وش الولادة التانية...   مش عارفة حيحصل ايه لسه لكن  الحمد لله كالعادة ربنا كرمنا بواحد من اساتذة النسا شديد الدقة و بيتقى الله بيتابع الموضوع و بيشوف ازاى ممكن نعدى الموقف ده ..... و عشمى ف الله كل خير ....   و افتكرت و انا باكتب الكلام ده الشيخ صفوت حجازى ف الدرس بتاع سلام على المرسلين و حدوتة سيدنا نوح و هو بيقول ان كلنا موظفين عند ربنا و اساس مهمتنا هو خدمة ربنا و اننا كل يوم بنمضى حضور و انصراف عند اللى خلقنا يا ترى ادينا العمل يا ترى نستاهل مهية او حوافز ....كام واحد خدمناه ... كام واحد دعيناه لدين الله ... كام واحد كان ف ضيقة و سندناه ... كام مرة سهرنا لغيرنا و قلقنا على حال عبد من عباد الله عشان نرضى الله....   و سرحت ف بهية تانى و فكرت ف ظروفها و ظروفى ...و حياتى العملية و الشخصية و حياتها اللى افنيتها لوجه الله ف عيالها و الجدود و الجيران و البلد و اخواتها بمنتهى الرضا..... و  اكتشفت ان بمقاييس ربنا مهما انا كنت عملت ف دنيتى  فبهية تاخد درجة وكيل وزارة طبعا و استاذ و رئيس قسم.... و انا يا دوبك فراش بيرش مية على باب عدن ....   يا سبحان الله يا ترى ممكن يا رب بعد العمر ده اقدر احول مسارى و اذاكر ف الكتاب الصح و اشوف طريقة ابقى فيها بس و لو موظف تحت ايد بهية ف الجنة ...   يااااااااااااه اتاريكى يا عدن قريبة و بعيدة ..... و سهلة و مش سهلة .... و منورة بس نورك دافى ف قلب القلوب العمرانة بالرضا مش اى حد يعرف يلقطه.....   يا ترى ف يوم من الايام لو فلحت انى آخد بالى من بهية و حنان  و اللى زيهم  ممكن يفتكرونى على باب عدن و يتشفعوا لى اجاورهم و ابقى روحى حلوة و عفية شبه روحههم ....   شفاكى الله و عفاكى يا حنان و جزاكى الله خيرا يا بهية ... لو ما كانش فيه الدنيا ناس زيك حلويين بلون الرحمة و الامل كده ما كانش النور نور ابدا و ولا كانش الواحد عرف سكة عدن...   ياااااااااااه يا عدن ....   ماتنسوش تدعوا لجيهان ...    ف امان الله   س.م.